Home Ekonomi Vaksinat, frikë, pasiguri dhe dyshim tek qytetaret e painformuar

Vaksinat, frikë, pasiguri dhe dyshim tek qytetaret e painformuar

70
0

Kur erdhi lajmi, ai shkaktoi një sërë emocionesh. Shumica e njerëzve që u informuan se kur dhe ku do të merrnin vaksinën e tyre të parë kundër Covid-19, flisnin për lehtësimin, kënaqësinë, madje edhe ngazëllimin e tyre. Një person kërceu nëpër dhomë, një tjetër “bërtiti paksa”, dhe një tjetër u ndje i entuziazmuar. “Ndihem sikur jeta ime do të fillojë”, u shpreh dikush. Por për disa, ka emocione të tjera në lojë: shqetësim, frikë, madje edhe zemërim.

Pothuajse menjëherë sapo studiuesit biomjekësorë nisën të punojnë për zhvillimin e vaksinave kundër sars-cov-2, virusi që shkakton Covid-19, njerëzit në fushën e shëndetit publik, filluan të shqetësohen për “hezitimin ndaj vaksinave”. Ai mund të tingëllojë i parëndësishëm, madje edhe budallallëk, por kushton jetë. Hezitimi është një pjesë e madhe e arsyes pse pak gra të reja japoneze vaksinohen kundër virusit të papilomës njerëzore, dhe prandaj kanë më tepër gjasa për t’u prekur nga kanceri i mitrës, në krahasim me gratë e reja që pranojnë vaksina.

Hezitimi i përhapur gjatë fushatave ndërkombëtare kundër Covid-19 mund të kushtojë shumë jetë, si midis hezituesve, ashtu edhe midis bashkëqytetarëve të tyre. Scott Gottlieb, i cili drejtoi FDA-në, rregullatorin e drogës në Amerikë, nga viti 2017 në 2019 (i cili është gjithashtu në bordin e Pfizer), argumentoi në një artikull të fundit në Wall Street Journal se sfida kryesore për përpjekjet e vaksinimit në Amerikë, së shpejti mund të mos jetë më furnizimi dhe logjistika, por ngurrimi i individëve për t’u vaksinuar.

Në Britani, një vend përgjithësisht mjaft i prirur për vaksinim, rreth 15% e atyre të cilëve u është ofruar një vaksinë kundër Covid-19, deri tani e kanë refuzuar atë. Me 13 milionë britanikë kryesisht të moshuar të vaksinuar deri më 10 shkurt, kjo do të thotë se pothuajse 2 milionë njerëz që mund të ishin vaksinuar, nuk kanë pranuar. Kur të zbuten masat e distancimit social, këta njerëz do të mbeten të prekshëm ndaj infeksionit.

Për më tepër, niveli i refuzimit, i kombinuar me faktin se fëmijët nuk po vaksinohen dhe se variante të reja të virusit janë më pak të kontrollueshëm nga vaksinat, tregon se vendi nuk mund të përjetojë kurrë “imunitetin në masë” që synojnë programet e vaksinimit në të gjithë botën. Pra ideja që njerëzit, të cilët nuk janë infektuar më parë dhe as nuk janë vaksinuar, të jenë aq të paktë në numër, sa virusi ta ketë të vështirë të përhapet. Dhe niveli i refuzimit mund të rritet në muajt në vijim; të rinjtë, mbase sepse ndihen më pak të rrezikuar, duken më pak të interesuar për vaksinën.

Hezitimi promovohet dhe përhapet nga zërat “anti-vaksinim”, gënjeshtrat dhe sajesat e të cilëve për mikroçipet, infertilitetin dhe dëmtimin e ADN-së, janë përhapur në të katër anët e internetit. Ata janë ndihmuar nga fushatat e mëdha të keqinformimit në internet, të drejtuara nga Kina dhe Rusia, që kërkojnë të ulin besimin te vaksinat perëndimore. Por hezitimi është një fenomen më i gjerë dhe më kompleks se kaq.

Disa shqetësohen, nuk kundërshtojnë; disa refuzojnë vaksina specifike dhe pranojnë të tjera; disa janë të prerë, disa në mëdyshje, disa pranojnë në fund të fundit të vaksinohen pavarësisht rezervave. Njerëzit i interpretojnë vaksinat në dritën e përvojave, marrëdhënieve të tyre dhe besimit në autoritetet shtetërore. Hollësi të tilla e bëjnë biologjinë molekulare prapa vaksinave të duket e thjeshtë në krahasim.

 

Nuk ka asgjë të re në këtë frikë komplekse

Ideja e futjes së diçkaje tjetër përveç ushqimit në trupin ose gjakun tuaj, ka të ngjarë të jetë gjithmonë një përvojë e ngarkuar emocionalisht. Kur mjeku britanik Edward Jenner filloi të vaksinonte njerëzit e sëmurë me linë e lopëve për t’i mbrojtur kundër lisë në fund të viteve 1790, menjëherë nisën shqetësimet. Kritikët thanë se ideja e vaksinimit ishte e neveritshme dhe e pamoralshme; karikaturistët vizatonin njerëzit që ishin vaksinuar sikur nga trupat e të cilëve mbinin kokat e lopëve.

Por elita mjekësore dhe politike u pajtua. Thomas Jefferson e mbështeti idenë. Napoleoni vaksinoi ushtritë e tij, duke shkruar se “Jenner… ka qenë shërbëtori im më besnik në fushatat europiane”. Në Suedi, vaksinimi u bë i detyrueshëm në vitin 1803, në Bavari në vitin 1807; të dy vendet përjetuan rënie të rasteve të lisë.

Në vitin 1853, vaksinimi u bë i detyrueshëm për të gjithë foshnjat në Angli dhe Uells me prindër të cilët nuk arritën të përmbushin dënimin me gjobë ose burgim. Kundërshtimi ndaj kësaj s

Lajmet Kryesore

MË TË LEXUARAT

Më shumë nga Ekonomija

Më shumë nga Ekonomia

Lajmet e Fundit

Te Fundit